14 lutego 1916, po ukończeniu szkoły, został mianowany chorążym ze starszeństwem z 28 grudnia 1915 i oddany do dyspozycji Moskiewskiego Okręgu Wojskowego.
8 grudnia 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego z byłych Korpusów Polskich i byłej armii rosyjskiej, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podporucznika i przydzielony do Szkoły Oficerskiej w DęblinieDz. Rozk. Wojsk. Nr 12 z 19 grudnia 1918, poz. 324.Dz. Rozk. Wojsk. Nr 13 z 23 grudnia 1918, poz. 383.. W czasie wojny z bolszewikami walczył w szeregach 34 pułku piechoty jako dowódca 4 kompanii karabinów maszynowych. Wyróżnił się 2 sierpnia 1920 w bitwie pod Mężeninem, w której został ciężko ranny w obie nogi, lecz nie opuścił stanowiska. 10 września 1920 dowódca 34 pp, porucznik Kazimierz Galiński sporządził wniosek na jego odznaczenie Orderem Virtuti Militari, który został poparty przez dowódcę 9 Dywizji Piechoty, pułkownika Aleksandra Narbuta-Łuczyńskiego i dowódcę Frontu Północno-Wschodniego, generała broni Józefa Hallera, lecz nie został zatwierdzony przez Naczelnego Wodza. 21 grudnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu porucznika w piechocie, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej.