Celem narady było zapoznanie się z faktycznym stanem zaopatrzenia w paliwo i pojazdy, gdyż, jak zapowiedział zgromadzonym Hartmann, planowane jest przełamania rosyjskiej blokady wokół Stalingradu. Wskutek nakazu Hitlera, aby za wszelką cenę utrzymać miasto, do planowanej próby przebicia się nie doszło.
Na początku stycznia 1943 roku Hartman został awansowany do stopnia generała piechoty (niem. General der Infanterie). Jak wielu dowódców okrążonej 6 Armii, zdawał sobie sprawę z fatalnej sytuacji w jakiej się znaleźli. Rankiem 24 stycznia Hartmann spotkał się z dowódcą 306 Dywizji Piechoty gen. Georgiem Pfeifferem. W trakcie rozmowy miał do niego powiedzieć „z perspektywy Syriusza za tysiąc lat dzieło Goethego będzie już tylko pyłem, a nazwa 6 Armii stanie się nieczytelna i niezrozumiała dla wszystkich”.
W obliczu obliczy nieuchronnej klęski 6 Armii Alexander von Hartmann, uznając kapitulację za dyshonor, postanowił zginąć w walce u boku swoich żołnierzy. W swojej decyzji pozostawał wytrwały nawet gdy feldmarszałek Paulus osobiście nalegał, by Hartmann rozważył poddanie się wojskom rosyjskim odpowiadając: „Pozostanę z moimi żołnierzami do ostatniej chwili, w związku z tym dołączę do nich na pierwszej linii”. 26 stycznia 1943 roku Alexander von Hartmann brał udział w walkach przy nasypie kolejowym.