Konstrukcja stref niskiej emisji w Europie jest zróżnicowana. Ograniczenia mogą obowiązywać stale, sezonowo albo tylko w określonych godzinach; według przeglądu systematycznego opublikowanego w 2025 r. 221 z 363 aktywnych w 2024 r. europejskich stref niskiej emisji miało charakter stały. Najczęściej dotyczą pojazdów o najwyższej emisji. Historycznie restrykcje obejmowały przede wszystkim samochody ciężarowe i autobusy, jednak w części państw wymogi rozszerzono na wszystkie pojazdy silnikowe, zwykle przez odniesienie do norm Euro.
Sposób egzekwowania zasad różni się między państwami. W niektórych systemach stosuje się nalepki lub plakietki odpowiadające klasie emisyjnej pojazdu, w innych kontrolę automatyczną. W przeglądzie z 2025 r. wskazano, że w Europie dominowała kontrola ręczna, a automatyczna kontrola kamerami była stosowana w mniejszości stref. Strefy niskiej emisji mogą współistnieć z innymi regulacjami dostępu, takimi jak plany awaryjne na okresy wysokiego zanieczyszczenia, zakazy dla pojazdów ciężkich, opłaty za wjazd albo strefy zerowej emisji.