Strefy niskiej emisji w Europie W Europie strefy niskiej emisji są jedną z form miejskich regulacji dostępu pojazdów. Komisja Europejska wskazuje, że takie regulacje mogą pomagać miastom w osiąganiu standardów jakości powietrza, ograniczaniu korków, emisji z transportu i poprawie bezpieczeństwa, a dostęp do nich zależy zwykle od rodzaju pojazdu, klasy emisyjnej oraz opłat.
W przeglądzie systematycznym opublikowanym w 2025 r. w European Transport Research Review wskazano, że w 2024 r. funkcjonowały 363 strefy niskiej emisji w 15 krajach Unii Europejskiej, a ich konstrukcja była bardzo zróżnicowana pod względem wielkości, czasu obowiązywania, obejmowanych pojazdów i sposobu egzekwowania zasad. Pierwsze strefy wyznaczono w trzech miastach szwedzkich – Sztokholmie, Göteborgu i Malmö jeszcze w 1996 r. Kolejne powstały w Niemczech (niem. Umweltzone) i we Włoszech (wł. Zona a Traffico Limitato, ZTL) w 2008 r., w Austrii (niem. Umweltzone) w 2012 r., we Francji (fr. Zones à Faibles Émissions, ZFE) w 2015 r., i w Hiszpanii (hiszp. Zona de bajas emisiones) w roku 2018. Zony stanowiono dalej w Polsce, Bułgarii, Portugalii i Finlandii.