Okres międzywojenny (1919–1939) przedstawia przykład niestabilnej multipolarności, gdzie brak skutecznych mechanizmów równowagi doprowadził do II wojny światowej. Współczesne debaty wskazują na możliwy powrót multipolarności z wieloma ośrodkami siły: USA, Chiny, według części autorów – Unia Europejska, Indie, Rosja. Randall Schweller (2026) opisał obecny układ jako „niezrównoważoną bipolarność" zbliżoną do systemu z lat 1945–1970.
Realiści klasyczni (Hans Morgenthau, Edward Hallett Carr) uznają systemy multipolarne za stabilniejsze niż bipolarne. Neorealiści argumentują przeciwnie, wskazując na większą złożoność zarządzania sojuszami i ryzyko błędnej oceny. Karl Deutsch i J. David Singer argumentowali, że multipolarność może sprzyjać stabilności poprzez zwiększenie liczby dyplomatycznych kanałów komunikacji.
Perspektywy alternatywne Oprócz dominującego w literaturze realizmu, inne szkoły teoretyczne mają odmienne podejście do biegunowości:
Konstruktywizm – podkreśla, że znaczenie biegunowości zależy od społecznie konstruowanych norm i tożsamości, nie tylko od