W międzyczasie ukończył cztery semestry na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. 28 lutego 1918 wstąpił do Polskiej Siły Zbrojnej i został przydzielony do 1 pułku piechoty (późniejszego 7 pułku piechoty Legionów.
W listopadzie 1918 „automatycznie przeszedł” z Polskiej Siły Zbrojnej do Wojska Polskiego. W szeregach 7 pułku piechoty Legionów walczył na wojnie z Ukraińcami, a następnie na wojnie z bolszewikami. 19 sierpnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w piechocie, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. Wyróżnił się 21 września 1920 dowodząc 8 kompanią w bitwie o Brzostowicę.
Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 7 pp Leg. w Chełmie na stanowisku pełniącego obowiązki dowódcy batalionu sztabowego. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 440. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W 1924 został wyznaczony na stanowisko kwatermistrza pułku. 1 grudnia 1924 prezydent RP nadał mu stopień majora z dniem 15 sierpnia 1924 i 131. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W następnym roku został przesunięty na stanowisko dowódcy III batalionu. W kwietniu 1928 został przesunięty ze stanowiska dowódcy zlikwidowanego III batalionu na stanowisko dowódcy II batalionu.