Schematycznie, jeśli układ może dać wyniki oznaczone jako i to po oddziaływaniu pomiarowym stan układ–obserwator nie wybiera jednej z możliwości przez kolaps. Przyjmuje on postać superpozycji składników, w których obserwator jest skorelowany z odpowiednim zapisem wyniku, na przykład Każdy składnik jest stanem względnym: wynik po stronie układu ma sens w relacji do odpowiedniego stanu aparatu lub obserwatora.
W takim ujęciu nie ma zewnętrznego obserwatora stojącego poza teorią. Człowiek, detektor, zapis w pamięci komputera i otoczenie są układami fizycznymi podlegającymi tym samym prawom kwantowym. Uniwersalny stan kwantowy może więc ewoluować deterministycznie, chociaż obserwator wewnątrz jednej gałęzi doświadcza wyniku jako losowego i nie ma dostępu do pozostałych gałęzi.
Istotnym założeniem programu jest liniowość teorii. Gdyby fundamentalna dynamika kwantowa okazała się nieliniowa albo gdyby istniał realny mechanizm obiektywnego kolapsu, prosta wersja interpretacji wielu światów wymagałaby poważnej modyfikacji albo zostałaby odrzucona. Dlatego stanowisko to jest ściśle związane z pytaniem, czy standardowa mechanika kwantowa obowiązuje bez wyjątku także dla układów makroskopowych i dla wszechświata jako całości.