Interpretacja wielu światów umożliwia stosowanie mechaniki kwantowej do całego wszechświata, co miało znaczenie dla późniejszego rozwoju . Klasyczne ujęcia kopenhaskie, zakładające istnienie klasycznej dziedziny poza opisem kwantowym, bywały z tego powodu krytykowane jako niewystarczające dla potrzeb kosmologii kwantowej.
Pomiar i rozgałęzienie
Interpretacja wielu światów powstała jako odpowiedź na problem pomiaru. Problem ten dotyczy napięcia między liniową ewolucją funkcji falowej a faktem, że w doświadczeniu widzi się pojedynczy, określony wynik. Odpowiedź Everetta głosi, że pojedynczy wynik jest własnością gałęzi, w której znajduje się dany obserwator, a nie wynikiem fundamentalnego zniszczenia pozostałych składników superpozycji.
W oryginalnym ujęciu Everetta kluczowe było pojęcie stanu względnego. Po oddziaływaniu dwa lub więcej podukładów staje się skorelowanych – w dzisiejszej terminologii splątanych – a stan całości można zapisać jako sumę iloczynów stanów, w których każdy podukład pozostaje w stanie określonym względem pozostałych. Po pomiarze jeden z podukładów pełni rolę układu obserwowanego, a drugi rolę aparatury, która może obejmować obserwatora i zachowuje zapis wyniku.