Geneza i miejsce w interpretacjach kwantowych Interpretacja wielu umysłów wyrasta z szerszego sporu o problem pomiaru: w jakim sensie z liniowej, deterministycznej ewolucji stanu kwantowego wynika pojedynczy wynik obserwowany w doświadczeniu. W interpretacji kopenhaskiej mówi się zwykle o kolapsie lub aktualizacji stanu podczas pomiaru; ujęcia everettowskie (w tym interpretacja wielu światów) próbują natomiast zachować uniwersalną ewolucję bez fizycznego kolapsu. Interpretacja wielu umysłów jest jednym z wariantów takiego podejścia: nie odrzuca formalizmu kwantowego, lecz dodaje szczególne założenia o relacji między opisem fizycznym a doświadczeniem świadomego obserwatora.
Za wczesny punkt odniesienia uchodzi artykuł z 1970 roku, w którym bezkolapsowe ujęcie pomiaru łączono z później rozwiniętą ideą dekoherencji. Sama nazwa „many-minds interpretation” została najczęściej wiązana z późniejszą pracą i z 1988 roku, która nadała tej linii wyraźniejszą postać filozoficzną. W późniejszym tekście Zeh ponownie omawiał problem świadomej obserwacji, psychofizycznego paralelizmu i quasi-klasycznych stanów neuronalnych w ramach uniwersalnej dynamiki Schrödingera.