Główna idea W typowym opisie pomiaru układ kwantowy, przyrząd pomiarowy i obserwator zostają skorelowane. Jeżeli układ przed pomiarem był w superpozycji możliwych wyników, to bezkolapsowy opis fizyczny prowadzi do superpozycji stanów odpowiadających różnym zapisom pomiaru. Interpretacja wielu umysłów zgadza się z tym formalnym opisem, ale twierdzi, że świadomy obserwator nie doświadcza superpozycji jako „widzenia kilku wyników naraz”. Zamiast tego poszczególne stany mentalne obserwatora mają odpowiadać poszczególnym wynikom.
W wersji Alberta i Loewera ciało oraz mózg obserwatora mogą być częścią fizycznego stanu superpozycyjnego, natomiast umysły przypisane obserwatorowi są zawsze określone: każdy z nich rejestruje jeden wynik. Pojedynczy obserwator nie ma więc jednego umysłu przechodzącego w stan nieokreślony, lecz wielość stanów mentalnych rozłożonych po gałęziach opisu kwantowego. W klasycznej wersji Alberta i Loewera zakłada się przy tym kontinuum umysłów przypisanych każdemu świadomemu obserwatorowi;