Interpretacja ansamblowa (), często omawiana jako jedna z postaci statystycznej interpretacji mechaniki kwantowej – interpretacja mechaniki kwantowej, według której stan kwantowy i funkcja falowa opisują przede wszystkim własności statystyczne ansambla jednakowo przygotowanych układów, a nie pełny stan pojedynczego obiektu kwantowego. Interpretacja ta zachowuje standardowy formalizm teorii i zwykle nie ma odmiennych przewidywań eksperymentalnych od ujęcia podręcznikowego; różni się przede wszystkim odpowiedzią na pytanie, czego dotyczy wektor stanu i jak rozumieć prawdopodobieństwa kwantowe.
W najczęściej przywoływanej wersji, kojarzonej z pracami Lesliego E. Ballentine’a, „czysty” stan kwantowy nie jest kompletnym opisem pojedynczego elektronu, atomu lub fotonu. Oznacza raczej rozkład możliwych wyników pomiarów w klasie układów przygotowanych w taki sam sposób. Pojedyncze zdarzenie pomiarowe pozostaje zdarzeniem jednostkowym, ale teoria przypisuje mu jedynie prawdopodobieństwo; jej przewidywania testuje się przez powtarzalną procedurę przygotowania oraz dużą liczbę wyników.