Gdyby funkcja falowa opisywała pojedynczy układ w pełni, położenie tego makroskopowego znaku nie należałoby do samego układu, lecz zależałoby od obejrzenia taśmy. Einstein uznawał taki wniosek za logicznie dopuszczalny, ale sądził, że mało kto potraktowałby go poważnie. Argument ten Einstein wiązał z paradoksem EPR. Jego zdaniem paradoks zmusza do porzucenia jednego z dwóch założeń: kompletności opisu funkcją falową albo wzajemnej niezależności stanów przestrzennie rozdzielonych układów. Niezależność można utrzymać, jeśli potraktuje się funkcję falową jako opis zespołu układów.
W XX wieku elementy myślenia ansamblowego pojawiały się u różnych fizyków i filozofów, między innymi u Karla Poppera, , i Dmitrija Błochincewa. Statystyczne ujęcie rozwijał w latach 30. także , który ostro odróżniał „przygotowanie stanu” od „pomiaru” i na tej podstawie odrzucał postulat redukcji jako opis bezprzyczynowych, nagłych skoków stanu. Popper rozwijał pojęcie propensji, czyli obiektywnej skłonności układu do wytworzenia wyniku o danym prawdopodobieństwie, jako alternatywę wobec subiektywistycznych interpretacji prawdopodobieństwa. Najbardziej wpływową nowoczesną wersję interpretacji ansamblowej przedstawił jednak Ballentine w artykule z 1970 roku oraz w podręczniku .