Jego ambicją jest raczej oszczędna interpretacja tego, co standardowa teoria już przewiduje: prawdopodobieństw wyników dla procedur przygotowania i obserwacji.

Historia thumb|upright=0.7|Max Born, autor statystycznej interpretacji funkcji falowej (1926), będącej historycznym źródłem ujęcia ansamblowego Historycznym punktem wyjścia była probabilistyczna interpretacja funkcji falowej zaproponowana przez Borna w 1926 roku przy opisie rozpraszania kwantowego. Born podkreślał później, że prawa mechaniki kwantowej mają charakter statystyczny, choć amplitudy prawdopodobieństwa ewoluują zgodnie z równaniami przyczynowymi. Albert Einstein również konsekwentnie uważał mechanikę kwantową za teorię statystyczną, lecz wyciągał z tego inny wniosek: sądził, że teoria jest poprawna jako opis zespołów zdarzeń, ale niepełna jako opis pojedynczego układu fizycznego. W jednej z często przytaczanych wypowiedzi Einstein pisał, że próba traktowania kwantowego opisu jako kompletnej charakterystyki pojedynczych układów prowadzi do nienaturalnych interpretacji teoretycznych, które stają się zbędne, gdy przyjmie się, że opis ten odnosi się do zespołu układów. Ilustrował to przykładem, który przypisywał Erwinowi Schrödingerowi: atom promieniotwórczy połączony z licznikiem Geigera, który zapisuje rozpad znakiem na przesuwanej taśmie.