W sierpniu 1919 dowodzona przez niego kompania została wcielona do suwalskiego pułku strzelców, późniejszego 41 pułku piechoty, jako 9 kompania III batalionu. 4 grudnia 1919 został mianowany z dniem 1 grudnia 1919 porucznikiemDz. Rozk. Wojsk. Nr 99 z 29 grudnia 1919, poz. 4284.. Na czele 9 kompanii walczył na wojnie z bolszewikami. Wyróżnił się 30 lipca 1920 w bitwie pod Wólką Waniewską. 4 sierpnia 1920 pod Zambrowem został ciężko ranny. Po wyleczeniu z ran wrócił do pułku i objął dowództwo batalionu. 14 października 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w piechocie, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich .

Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 41 pp w Suwałkach. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 671. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W lipcu tego roku został zatwierdzony na stanowisku pełniącego obowiązki dowódcy batalionu. W 1923 pełnił obowiązki dowódcy II batalionu, a w następnym roku III baonu. Później został przeniesiony do 18 pułku piechoty w Skierniewicach. 12 kwietnia 1927 prezydent RP nadał mu stopień majora z dniem 1 stycznia 1927 i 22. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W maju 1927 wrócił do 41 pp na stanowisko oficera Przysposobienia Wojskowego.