W 1928 został wyznaczony na stanowisko komendanta obwodowego PW. W grudniu 1929 został przeniesiony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr III w Grodnie na stanowisko inspektora wyszkolenia wychowania fizycznego i przysposobienia wojskowego przy 3 Okręgowym Urzędzie Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego z siedzibą w Grodnie. Od maja 1932 do sierpnia 1939 i w trakcie kampanii wrzesniowej pełnił służbę w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr I w Warszawie na stanowisku kierownika Samodzielnego Referatu Personalnego. W międzyczasie został awansowany na podpułkownika ze starszeństwem z 19 marca 1939 w korpusie oficerów piechoty. Był to tzw. „awans emerytalny”, związany z przeniesieniem w stan spoczynku. Mieszkał w stolicy przy ul. Zajęczej 13 m. 3.

17 listopada 1939 w Suwałkach dostał się do niemieckiej niewoli i został osadzony w Oflagu II E Neubrandenburg. 25 lutego 1941 został przeniesiony do Oflagu II A Prenzlau. 30 marca 1946 wrócił do kraju.

Zmarł 4 lutego 1981 w Warszawie i został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim (kwatera 281, rząd 4, miejsce 16).

Był żonaty z Cecylią z Janukanisów (1897–1966), z którą miał trzech synów: Władysława Olgierda (1922–1941), ofiarę KL Auschwitz, Tomasza Bogdana (ur.