rozpoznawanie takich wyrzutów w wietrze słonecznym po podwyższonej zawartości helu było jednym z ważnych odkryć Feynman W 1971 roku, analizując dane z NASA Ames, wskazała, że koronalne wyrzuty masy można rozpoznawać w wietrze słonecznym dzięki podwyższonej zawartości helu. Było to ważne, ponieważ choć same wyrzuty były już znane, to ich systematyczna identyfikacja w danych międzyplanetarnych pozostawała trudna. Później współtworzyła prace dotyczące wczesnego przewidywania burz geomagnetycznych i innych zagrożeń pogody kosmicznej.
Istotna część jej dorobku dotyczyła wyjaśniania mechanizmu zórz polarnych. Korzystając z danych zebranych przez sondę Explorer 33, wykazała, że występowanie zórz wynika z oddziaływania między ziemską magnetosferą a polem magnetycznym wiatru słonecznego. W pracy z Nancy U. Crooker i Johnem T. Goslingiem wykazała też silną korelację długookresowych średnich prędkości wiatru słonecznego z aktywnością geomagnetyczną, co wzmacniało ilościowy opis sprzężenia wiatru słonecznego z magnetosferą Ziemi.