Podobnie jak inne pociągi DLR, pociągi B23 są wysoce zautomatyzowane, poruszają się po własnych trasach i są zasilane trzecią szyną z dolnym kontaktem. System automatyki to bezobsługowy system GoA3, który wymaga od agenta obsługi pasażerów (PSA) ręcznego otwierania i zamykania drzwi oraz, w razie potrzeby, ręcznego prowadzenia pociągu. Litera „B” w kodach typu odnosi się do zajezdni Beckton DLR, gdzie pociągi są w większości serwisowane i remontowane.
Historia W latach 2010 liczba pasażerów korzystających z kolei DLR rosła – z około 70 milionów podróży pasażerskich rocznie w 2010 roku, do 120 milionów w 2017 roku. Biorąc pod uwagę prognozowany wzrost liczby ludności w Londynie i nowe osiedla mieszkalne we wschodniej jego części, a także wiek taboru B90/B92/B2K z lat 90., Transport for London (TfL) rozpoczął w 2015 roku prace nad zakupem nowych pociągów DLR. TfL zaproponował zakup pociągów bez podziału przestrzeni wagonów, a jeden nowy pociąg miał mieć taką samą długość jak trzy dotychczasowe pociągi DLR.