Psalm 139 – jeden z utworów zgromadzonych w biblijnej Księdze Psalmów. W systemie numeracji stosowanym w greckiej Septuagincie i łacińskiej Wulgacie psalm ten jest psalmem 138.
Psalm ten identyfikuje się również często przez łaciński incipit Domine, probasti me et cognovisti me (wersja Wulgaty; w Nowej Wulgacie Domine, scrutatus es...). Utwór liczy 24 wersety.
Średniowieczny komentator żydowski, Aben Ezra uznał Psalm 139 za najbardziej wzniosły i pełen głębokiego sensu spośród wszystkich psalmów biblijnych, a Gianfranco Ravasi nazwał go jednym z „arcydzieł Psałterza”.
Tekst psalmu i jego interpretacja Współcześnie egzegeci uznają Psalm 139 za utwór mieszany w sensie gatunkowym, którego rdzeniem jest hymn pochwalny o charakterze medytacyjnym. Początek psalmu (ww. 1–18) ma charakter hymniczny i kontemplacyjny. Potem następuje część przypominająca niemal lament lub psalm złorzeczący (ww. 19–22). Zakończenie (ww. 23–24) brzmi jak modlitwa o oczyszczenie. Biblia jerozolimska klasyfikuje go jako medytację, Biblia Tysiąclecia jako hymn stanowiący medytację. Tekst hebrajski przypisuje autorstwo królowi Dawidowi. Na początku hebrajskiej superskrypcji pojawia się zalecenie „Kierownikowi chóru” (), co sugeruje zastosowanie liturgiczneW Księdze Psalmów ta wskazówka znajduje się na początku 55 psalmów..