Superskrypcja określa utwór po prostu jako „psalm” ().
W Psalmie 139 trzykrotnie wymienione zostaje imię Jahwe (; ww. 1, 4 i 21).
Redaktorzy polskich wydań Biblii opatrzyli Psalm 69 następującymi nagłówkami sugerującymi jego interpretację: wszechobecność i wszechwiedza Boga (Biblia poznańska), Bóg wszystko przenika (Biblia Tysiąclecia), hołd Temu, który wie wszystko (Biblia jerozolimska).
Podmiot zwraca się bezpośrednio do Boga, uznając jego wszechwiedzę dotyczącą dosłownie wszystkiego co stanowi o osobie mówiącego. Wiedza Boga nawet wyprzedza jakiekolwiek ludzkie poczynanie czy słowa. Człowiekowi trudno to pojąć (ww. 1–6). Opieka boża towarzyszy człowiekowi dosłownie wszędzie. Jakiekolwiek uwarunkowania nie mogą tego zmienić. Bóg przenika ciemności (ww. 7–12). Bóg jest stwórcą człowieka, zna jego przyszłość. Człowiek nie jest w stanie poznać planów bożych. Autor natchniony używa języka plastycznego, odwołując się do tkactwa i garncarstwa, by opisać działanie Boga w łonie brzemiennej (ww. 13–18). Następnie niespodziewanie w wypowiedzi pojawia się złorzeczenie bezbożnym (ww. 19–22). Ostatecznie podmiot prosi Boga o weryfikację, czy jego postępowanie jest sprawiedliwe (ww.