Pomiary BAO przez przeglądy galaktyk, takie jak SDSS i , oraz uaktualnione próbki supernowych Ia dostarczają niezależnych ograniczeń parametru równania stanu ciemnej energii i jego ewentualnej zmienności w czasie.
W obecnych zestawieniach danych gęstość materii jest zbyt mała, by sama zatrzymała ekspansję, a składnik podobny do stałej kosmologicznej powoduje późne przyspieszanie. Z tego powodu scenariusze takie jak Wielki Kolaps są dziś traktowane jako mniej prawdopodobne w prostym modelu ΛCDM, choć pozostają logicznie możliwe w innych modelach kosmologicznych z czasozmienną lub przechodzącą znak ciemną energią.
Przyszłość w modelu ΛCDM W scenariuszu ΛCDM z dodatnią stałą kosmologiczną ekspansja dąży w dalekiej przyszłości do stanu podobnego do Wszechświata de Sittera. Układy związane grawitacyjnie, takie jak galaktyki, grupy galaktyk i gromady galaktyk, nie muszą być rozrywane przez samą ekspansję, ale obiekty niezwiązane grawitacyjnie oddalają się od siebie coraz szybciej. Z czasem coraz więcej odległych galaktyk znika poza horyzontem obserwowalnym dla przyszłych obserwatorów.