W modelu ΛCDM przyszła ewolucja ma charakter stopniowy, a nie nagle katastroficzny. Najpierw trwa era gwiazd i galaktyk, ale tempo powstawania nowych gwiazd spada wraz ze zużywaniem oraz ogrzewaniem gazu. Później dominują pozostałości gwiazdowe: białe karły, gwiazdy neutronowe i czarne dziury. W jeszcze dalszych skalach czasowych znaczenie mogą mieć procesy słabo znane eksperymentalnie, takie jak rozpad protonów albo parowanie czarnych dziur przez promieniowanie Hawkinga. Pierwszą ilościową ocenę tempa tego parowania przedstawił Don N. Page w 1976 roku, wykazując, że czas życia czarnej dziury rośnie proporcjonalnie do sześcianu jej masy.

Klasyfikacja Adamsa i Laughlina dzieli daleką przyszłość Wszechświata zdominowanego przez stałą kosmologiczną na kolejne epoki, w których kolejne grupy obiektów astrofizycznych zanikają lub przekształcają się. Skale czasowe podane poniżej są szacunkami rzędu wielkości i zakładają standardowy model fizyki cząstek. W szczególności epoka czarnych dziur silnie zależy od czasu życia czarnych dziur o masach gromad galaktyk, a sama era ciemności – od ewentualnego rozpadu protonu i niestabilności próżni.