Następni tenutariusze to Mikołaj Zborowski, Jan Tarnowski syn hetmana Tarnowskiego – Jan Krzysztof (mąż Zofii Odrowąż) i był do 1567 roku współwłaścicielem klucza sędziszowskiego. Po jego śmierci tenutariuszem Góry, Borku i Boreczku został Jan Ossowski – kasztelan połaniecki (1577).
W 1614 roku klucz ropczycki został wydzielony jako oficjalne Starostwo Ropczyckie z siedzibą w Gorze. Dobra te z biegiem lat, były bądź to zastawiane za pożyczone sumy lub wydzierżawiane ludziom zasłużonym dla króla. Użytkowali je: Mikołaj Spytek z Bobrka Ligęza, Krzysztof Baldwin Ossoliński, a w XVII wieku przejęła je rodzina Potockich i dzierżawiła do połowy XVIII wieku. W nastąpił rozbiór Polski i Góra znalazła się w obrębie Austro-Węgier.
W trzeciej ćwierci XVIII wieku właścicielem jej był Gabriel Bobrowicz Jaworski ożeniony z Teklą Batowską. Po I rozbiorze Polski władze austriackie sprywatyzowały dawną królewszczyznę, która trafiła do rąk Jaworskiego. Za jego czasów został przebudowany dwór, założono park (jego odnowiona część przetrwała do dziś). Na przełomie XVIII i XIX wieku majątek, po ojcu, odziedziczyła jego córka Katarzyna, która wyszła za mąż za Franciszka Ksawerego Starzeńskiego wnosząc mu w posagu Górę. Kazimierz uznany za potomka Ksawerego w młodości brał udział w Powstaniu Listopadowym.