Problemem był też brak planów architektonicznych przygotowanych przez profesjonalnego architekta i zatwierdzonych przez kurię we Lwowie. W korespondencji pomiędzy kolejnymi proboszczami w Wolicy Derewlańskiej a kurią arcybiskupią wielokrotnie nakazywano przedstawić proboszczom plany do akceptacji. Poświęcenia świątyni zbudowanej w stanie surowym, bez wyposażenia dokonał arcybiskup Bolesław Twardowski 2 sierpnia 1931A. Dworzak, Kościół parafialny Matki Boskiej Nieustającej Pomocy w Wolicy Derewlańskiej [w:] Kościoły i klasztory rzymskokatolickie na terenie dawnego województwa bełskiego, t. 2, red. A. Betlej, A. Dworzak, Kraków 2021, s. 924-927..
Dosyć szybko ujawniły się wady konstrukcyjne nowej świątyni, mury zaczęły pękać, widoczne były duże rysy szczególnie nad oknami. W 1936 roku w kościele znajdowały się dwa ołtarze, prowizoryczna ambona i konfesjonał, nie było ławek. W takim prowizorycznym stanie budowla dotrwała najpewniej do września 1939 roku. Ostatni opis kościoła pochodzi z 1938. Kościół w Wolicy Derewlańskiej najprawdopodobniej ucierpiał podczas II wojny światowej, po której zakończeniu został zamknięty. Znane są fotografie ukazujące wypaloną świątynię, bez dachu, okien i drzwi. W 1994 roku budynek przejęła Ukraińska Greckokatolicka Cerkiew i znacząco przebudowała.