Obniżono wieżę kościelną do poziomu fryzu i dostawiono daszek na słupach, pełniący funkcję otwartej kruchty. Zamurowano ponadto duże okno w wieży, nad wejściem tworząc z niego wnękę dla współczesnej rzeźby Chrystusa. We wnętrzu założono strop kolebkowyA. Dworzak, Kościół parafialny Matki Boskiej Nieustającej Pomocy w Wolicy Derewlańskiej [w:] Kościoły i klasztory rzymskokatolickie na terenie dawnego województwa bełskiego, t. 2, red. A. Betlej, A. Dworzak, Kraków 2021, s. 927-929..
Architektura mały|Wolica Derewlańska, plan kościoła, 10.09.1925 r. Kościół został zbudowany w południowej części wsi, przy drodze odchodzącej od głównej, nieopodal cerkwi pw. Wniebowstąpienia Pańskiego. Przed przebudową na cerkwie był budowlą murowaną z cegły, o nietynkowanych elewacjach. Prezbiterium skierowane było na południowy wschód. Nawa miała rzut prostokąta, była trójprzęsłowa, z krótkim, jednoprzęsłowym prezbiterium zamkniętym trójbocznie. Po bokach prezbiterium znajdowały się kwadratowe w rzucie aneksy. Wnętrze było proste i pozbawione artykulacji. W fasadę wtopiona była wysoka, smukła wieża, której podstawa pełniła funkcję kruchty. Drzwi w przyziemiu wieży wejściowe otaczał kamienny, ostrołukowy portal o profilowanym obramieniu. Ponad otworem drzwiowym znajdowało się duże okno, a powyżej, na wysokości ⅔ wieży ceglany fryz.