W jego ramach na klifach na południe od plaży Piha zbudowano pierwszy nowozelandzki radioteleskop.

W podsumowaniu obserwacji prowadzonych w marcu, kwietniu i październiku 1945 roku Alexander stwierdziła bezpośredni związek między obecnością plam słonecznych na tarczy Słońca a występowaniem słonecznych rozbłysków radiowych. Zastrzegła, że obserwacje są zgrubne, ale zdają się wskazywać, iż Słońce wypromieniowuje niekiedy na częstotliwości 200 MHz więcej energii, niż przewiduje teoria ciała doskonale czarnego. Wayne Orchiston odczytuje to jako rozpoznanie nietermicznego charakteru emisji. Sporządziła serię raportów o swoich pracach, a na początku 1946 roku opublikowała krótki artykuł w nowo wydawanym czasopiśmie „Radio & Electronics”. Według Orchistona przedwcześnie odrzuciła w nim wnioskowanie o temperaturach Słońca rzędu milionów stopni. Jeszcze w tym samym roku w „Nature” ukazały się prace wskazujące na temperaturę korony słonecznej rzędu miliona stopni. Jej badania częściowo przyczyniły się też do uruchomienia programu radioastronomicznego w Wydziale Radiofizyki australijskiej Rady Badań Naukowych i Przemysłowych (CSIR, później CSIRO) w Sydney, od którego zaczęła się radioastronomia w Australii.