oszacowała, że zasoby granitu powinny wystarczyć na 500 lat. Wprowadziła także nazwę „łupek Murai” () na określenie części i utworzyła pierwszą udokumentowaną kolekcję skamieniałości z obszaru facji Ayer Chawan.

W 1952 roku Alexanderowie przenieśli się do Ibadanu w Nigerii, gdzie Norman objął katedrę fizyki w University College Ibadan. Elizabeth Alexander została wykładowczynią gleboznawstwa w wydziale rolnictwa i ponownie podjęła badania nad wietrzeniem tropikalnym. Jak podaje Harris, było to stanowisko niższego szczebla, ponieważ żony zagranicznych pracowników mogły zostać zatrudnione tylko wtedy, gdy nie było wykwalifikowanego kandydata z Nigerii. W tym czasie przyrodnik z Raffles Museum odnalazł jeden z zakopanych przez nią koszy z próbkami skał i wysłał go do stacji badawczej Rothamsted pod Londynem, gdzie mogła badać próbki podczas corocznych urlopów. Gdy w 1958 roku uniwersytet otworzył wydział geologii, Alexander została mianowana starszą wykładowczynią i kierowniczką wydziału. Zaledwie trzy tygodnie po objęciu nowej funkcji doznała udaru mózgu i zmarła tydzień później, 15 października 1958 roku, w wieku 49 lat.