Dom Alexandrów wraz z laboratorium został doszczętnie ograbiony przez wojska brytyjskie, które ponownie zajęły Singapur, co uniemożliwiło jej kontynuowanie badań. Pomagała w odbudowie Raffles College, a podczas jego przekształcania w Uniwersytet Malaya tymczasowo kierowała administracją uczelni (). Próby wznowienia badań nad wietrzeniem utrudniało też to, że podczas okupacji, przy budowie dróg, ścięto szczyt wzgórza z punktem triangulacyjnym, kluczowym dla odnalezienia zakopanych próbek.
W pracy opublikowanej w 1948 Alexander wykazała, że Atrypa reticularis, gatunek kopalnego ramienionoga, uważany wówczas za bardzo zmienny i posiadający bardzo długi zasięg stratygraficzny (sylur i dewon), to w rzeczywistości kilka gatunków. Stało się to początkiem nowoczesnych badań nad rzędem Atrypida.
W 1949 roku Alexander została geolożką rządu Singapuru. Przeprowadziła rozpoznanie geologiczne wyspy i w 1950 roku opublikowała raport zawierający pierwszą w miarę kompletną mapę geologiczną wyspy. Jej prace są cytowane, omawiane i rozwijane w całej monografii geologii Singapuru wydanej po raz drugi w 2009 roku. Głównym zadaniem Alexander była ocena zasobów granitu i innego użytecznego kamienia na wyspie;