Przedsiębiorstwa musiały konkurować na rynku krajowym i międzynarodowym, co miało zachęcać do efektywności.
Osiągnięcia i problemy W latach 1950–1970 Jugosławia odnotowała wysoki wzrost gospodarczy, ze średnim wzrostem PKB na poziomie około 6% rocznie, co było wyższe niż w większości krajów zachodnich. Produkcja przemysłowa rosła o około 12% rocznie w latach 50., a wydajność pracy wzrosła o 4,2% rocznie. Standard życia w Jugosławii był wyższy niż w większości krajów bloku wschodniego, a kraj unikał klęsk głodu i masowych niedoborów.
Jednak system miał także poważne problemy. Robotnicy preferowali bieżące korzyści (wyższe płace) od długoterminowych inwestycji, co prowadziło do niedofinansowania rozwoju przedsiębiorstw. Brak własności prywatnej oznaczał, że pracownicy nie mieli zachęty do oszczędzania. Przedsiębiorstwa podnosiły ceny, aby finansować wyższe płace, co prowadziło do wzrostu inflacji, która w latach 80. sięgała 100% rocznie, a w 1989 roku – hiperinflacji. Ponadto biurokracja i korupcja ograniczały realną autonomię przedsiębiorstw, a nierówności regionalne i centralizacja władzy przyczyniły się do napięć narodowościowych.