W praktyce jednak dyrektorzy i menedżerowie zachowywali znaczną władzę, a partia komunistyczna (Związek Komunistów Jugosławii, ZKJ) nadzorowała procesy decyzyjne, aby zapobiec „chaosowi” i zapewnić spójność gospodarczą.
Socjalizm samorządowy opierał się na własności społecznej (), a nie państwowej. Oznaczało to, że środki produkcji nie należały do państwa, ale do całego społeczeństwa. Przedsiębiorstwa miały prawo do użytkowania środków produkcji, ale nie do ich prywatyzacji lub sprzedaży. Zyski były dzielone między pracowników, inwestycje i cele społeczne. System ten miał zapobiegać eksploatacji robotników i biurokratycznej kontroli, jednak państwo zachowywało wpływ na gospodarkę poprzez podatki, kontrolę banków i handlu zagranicznego oraz politykę cen.
Jugosławia zrezygnowała z centralnego planowania na rzecz decentralizacji i rynkowych mechanizmów. Przedsiębiorstwa mogły samodzielnie decydować o asortymencie produkcji, cenach (w pewnym zakresie) i inwestycjach. Banki, kontrolowane przez przedsiębiorstwa i władze lokalne, stały się głównym źródłem finansowania inwestycji, zastępując centralne fundusze państwowe.