Od 27 czerwca 1785 pełnił funkcję ambasadora Francji w Portugalii, a w 1789 przeniesiono go do Wiednia. Został także ambasadorem Francji w Republice Weneckiej. Został zdymisjonowany ze stanowiska przez nowe władze w czasie rewolucji francuskiej we wrześniu 1790. Wraz z rodziną postanowił pozostać za granicą. Był lojalny królowi Ludwikowi XVI i kontynuował działalność dyplomatyczną jako opozycjonista. Wypełnił misje dyplomatyczne w Petersburgu, krajach skandynawskich i księstwach niemieckich.
Działalność duszpasterska Po bitwie pod Valmy zamieszkał w Szwajcarii. Po śmierci żony w 1800 jego rodzina zaczęła się rozpraszać. De Bombelles wstąpił do Zakonu Rycerzy św. Łazarza w Brnie. Święcenia kapłańskie przyjął 14 sierpnia 1803. Rozpoczął działalność duszpasterską na Śląsku w Królestwie Prus.
W maju 1806 został kanonikiem we Wrocławiu. W tym samym roku został skierowany do pracy duszpasterskiej na terenie między Prudnikiem i Nysą. W latach 1806–1807 pełnił funkcję proboszcza parafii św. Jerzego w Domaszkowicach oraz pobliskiej parafii św. Mikołaja w Wierzbięcicach. W okresie wojen napoleońskich obronił miejscową ludność przed rabunkiem i daninami. Wspomagał medycznie i duchowo rannych francuskich żołnierzy.