W 1971 roku finansowanie zarówno jednostek akademickich Georgia Tech, jak i stacji zaczęło słabnąć wskutek gwałtownego spadku środków stanowych oraz cięć w federalnym finansowaniu nauki, badań i edukacji po zakończeniu boomu związanego z wyścigiem kosmicznym. Podobne instytucje, takie jak , Stanford Research Institute czy , przetrwały ten kryzys, doskonaląc się w pozyskiwaniu kontraktów badawczych.
„Śmiałym i kontrowersyjnym” rozwiązaniem problemów obu podmiotów, proponowanym przez poprzednika Boyda, Arthura G. Hansena, było całkowite włączenie stacji do jednostek akademickich Georgia Tech. Na papierze znacząco zwiększyłoby to deklarowane finansowanie badań Georgia Tech (skoro całość prowadzono by przez jednostki akademickie) oraz poszerzyło możliwości i pomoc finansową dla doktorantów. Innym, mniej nagłaśnianym powodem był fakt, że Georgia Tech uzyskałby dostęp do funduszu rezerwowego organizacji kontraktowej, wartego ponoć ponad milion dolarów. Dziekanowi , , powierzono „reorganizację” stacji. Oficjalnie zadanie Stelsona polegało jedynie na zarekomendowaniu planu reorganizacji, lecz administracja wyraźnie zmierzała do ścisłej integracji Georgia Tech i stacji.