Zwłaszcza w epoce wiktoriańskiej, model ten był szczególnie rozpowszechniony w Wielkiej Brytanii. Wraz z rozwojem nowoczesnych systemów finansowania nauki w XX wieku — zarówno ze środków publicznych, jak i prywatnych — znaczenie naukowców działających całkowicie niezależnie zaczęło maleć. Coraz większa liczba badaczy była bowiem związana z uczelniami, instytutami badawczymi lub organizacjami naukowymi.
Jednocześnie aż do pierwszej połowy XX wieku istnieli jeszcze naukowcy-amatorzy, którzy prowadzili znaczące badania. Przykładem był Alfred Loomis, który finansował własne laboratorium i później współpracował z MIT, czy książę Albert I z Monako, który wspierał rozwój oceanografii i założył Oceanograficzne Muzeum w Monako.
Wśród innych uczonych z opisywanych epok znajdowali się m.in.:
Robert Boyle, który dzięki własnym środkom prowadził badania nad gazami, formułując prawo Boyle’a, Henry Cavendish, odkrywca właściwości wodoru i dwutlenku węgla, Antoine Lavoisier, finansujący swoje badania z działalności podatkowej, Charles Darwin,Twórca teorii ewolucji .