W 1968 roku założył on Cultural Indicators Project, pionierską analizę oddziaływania telewizji na postrzeganie świata obejmującą bazę ponad 3000 programów i 35 000 postaci.
Projekt posłużył do rozwinięcia teorii kultywacji, zgodnie z którą długotrwały kontakt z mediami „kultywuje” postrzeganie rzeczywistości. Im więcej czasu widz spędza w „świecie telewizji”, tym bardziej skłonny jest sądzić, że pokrywa się on z realną rzeczywistością. W badaniu ankietowym Gerbner ustalił, że osoby oglądające telewizję ponad cztery godziny dziennie miały przekonania zbliżone do obrazu telewizyjnego, częściej postrzegały świat jako groźny i deklarowały, że większości ludzi „nie można ufać”.
Teoria kultywacji stała się podstawą syndromu podłego świata, który Gerbner wraz z Larrym Grossem rozwijał od 1976 roku. Opisuje on zjawisko, w którym osoby intensywnie oglądające telewizję częściej postrzegają świat jako miejsce niebezpieczne i budzące lęk.
Skutki i dalsze badania W części badań wiązano intensywny kontakt z przemocą w telewizji z nasileniem depresji, strachu, lęku, gniewu, pesymizmu oraz stresu pourazowego.