W kompresji stratnej obrazu, dźwięku i wideo ważną rolę odgrywa kodowanie transformacyjne oraz modele percepcyjne. Jednym z podstawowych narzędzi stała się dyskretna transformacja kosinusowa, opisana w latach 70. jako przekształcenie wygodne do zwartej reprezentacji sygnałów. Teoria kodowania źródłowego nie sprowadza się jednak do samych formatów plików. W ujęciu teorii szybkości–zniekształcenia praktyczna kompresja (w tym bezstratna) jest szczególnym przypadkiem ogólnej teorii wiążącej rozkład źródła z minimalną długością opisu przy zadanym zniekształceniu.
Kody korekcyjne Kodowanie kanałowe dodaje do wiadomości dodatkowe symbole kontrolne, aby odbiorca mógł wykryć, a często także poprawić błędy. Prosty kod parzystości pozwala wykryć każdy pojedynczy błąd, a ogólniej nieparzystą liczbę przekłamań, ale nie wskazuje jednoznacznie ich położenia. Bardziej zaawansowane kody projektuje się tak, aby różne dozwolone słowa kodowe były od siebie odpowiednio odległe w sensie Hamminga.