W kodach blokowych wiadomość dzieli się na słowa o ustalonej długości. Kody liniowe pozwalają wykorzystywać metody algebry liniowej: macierz generująca opisuje tworzenie słów kodowych z danych, a macierz kontroli parzystości umożliwia wyznaczanie syndromu błędu. Syndrom wskazuje klasę możliwego błędu i może prowadzić do jego korekcji, jeżeli liczba przekłamanych pozycji mieści się w zdolności korekcyjnej kodu.
Szczególnie ważne są kody algebraiczne. Kody cykliczne i BCH wykorzystują własności wielomianów nad ciałami skończonymi, co daje efektywne konstrukcje o kontrolowanej odległości minimalnej. Kody Reeda-Solomona, opisane pierwotnie jako kody wielomianowe nad ciałami skończonymi, pozwalają korygować wielokrotne błędy symbolowe i są stosowane m.in. w nośnikach optycznych, transmisji cyfrowej i systemach przechowywania danych. Klasycznymi podręcznikowymi ujęciami algebraicznej teorii kodów stały się m.in. prace Berlekampa oraz Pless.
Innym typem są kody splotowe, w których symbole kontrolne zależą nie tylko od bieżącego fragmentu wiadomości, lecz także od poprzednich stanów kodera. Ich dekodowanie jest często wiązane z algorytmem Viterbiego, który wybiera najbardziej prawdopodobną ścieżkę w grafie stanów.