Ekologia Dajakolot ten jest rzadki, a jego ekologię poznano słabo. Odławiano go w nizinnych lasach pierwotnych, ale też w lasach wtórnych. Siedliskiem dajakolota sumatrzańskiego są dojrzałe nizinne pierwotne lasy deszczowe.
Dajakolot sumatrzański jest gatunkiem głównie owocożernym, podobnie jak inne rudawkowate. Pokarmem jego są głównie figi, podobnie jak w przypadku piżmolota mniejszego czy Ptenochirus wetmori. Badania czaszki i uzębienia dajakolota sumatrzańskiego wskazują na pożywienie w postaci twardych owoców.
Zagrożenia i ochrona IUCN uznaje dajakolota sumatrzańskiego za gatunek narażony na wyginięcie (VU). Pierwszej oceny dokonano w 2008, już wtedy jako gatunek narażony na wyginięcie, co zachowano w 2020. Uzasadnienie obejmuje spadek liczebności o ponad 30% w trzech pokoleniach (tj. w ciągu 15 lat). IUCN podkreśla lasozależność tego gatunku i szybkie tempo wylesiania Sumatry.
Liczebność gatunku spada. Tymczasem gatunek już obecnie jest rzadki, należąc do najrzadszych rudawkowatych Sundy. Głównym zagrożeniem jest dla niego wylesianie związane z rozwojem rolnictwa, wyrębem lasu, pożarami i tworzeniem plantacji, szczególnie na obszarach nizinnych. Wysokie tempo wylesiania na Borneo i Sumatrze pogarsza sprawę.