W 1915 został powołany do armii rosyjskiej. Ukończył szkołę oficerską w Moskwie i został mianowany chorążym. W 1916 został wcielony do 10 specjalnego pułku piechoty, który został sformowany w Penzie. W jego szeregach walczył nad Dźwiną. 23 września 1916 awansował na podporucznika. W listopadzie 1917 został przyjęty do polskiej Komendy Wojskowej w Moskwie, gdzie zajmował się formowaniem polskich oddziałów. Od stycznia do marca 1918 był więziony na Butyrkach. Po uwolnieniu wyjechał przez Murmańsk do Francji, gdzie 8 maja 1919 wstąpił do Armii gen. Hallera. Służył w 1 i 2 szwadronie 1 pułku szwoleżerów, późniejszego 4 pułku dragonów kresowych. W jego szeregach walczył w Szampanii oraz uczestniczył w okupacji Alzacji-Lotaryngii. Po przyjeździe do Polski wziął udział w wojnie z Ukraińcami. Wyróźnił się 13 maja 1919 w ataku na Iwanicze i 9 czerwca tego roku w szarży pod Młynowem. 8 lipca 1920 został formalnie przyjęty do Wojska Polskiego z byłej armii gen. Hallera z zatwierdzeniem posiadanego stopnia porucznika, zaliczeniem do Rezerwy armii i jednoczesnym powołaniem do czynnej służby na czas wojny aż do demobilizacji i przydzielony do 4 pułku strzelców konnych. 21 grudnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu porucznika, w kawalerii, w grupie oficerów byłej armii gen.