Hallera.
Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 2 pułku strzelców konnych w Hrubieszowie, którego protoplastą był 1 pułk szwoleżerów Armii Polskiej we Francji. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu rotmistrza ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 374. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 – kawalerii). 18 lutego 1928 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1928 stopień majora w korpusie oficerów kawalerii i 50. lokatą{. W kwietniu tego roku został przesunięty na stanowisko dowódcy szwadronu zapasowego. W kwietniu 1929 został przeniesiony do 18 pułku ułanów w Grudziądzu na stanowisko kwatermistrza. Od marca 1932 do września 1939 służył w 3 pułku strzelców konnych w Wołkowysku na stanowisku zastępcy dowódcy (od 1938 – I zastępcy dowódcy pułku). W międzyczasie awansował na podpułkownika ze starszeństwem z 19 marca 1938 i 4. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. W czasie kampanii wrześniowej walczył jako zastępca dowódcy 3 pułku strzelców konnych. Dostał się do niewoli niemieckiej i został osadzony w Oflagu II C Woldenberg.