Podczas studiów już w 1952 r. prowadził ćwiczenia ze studentami. W 1954 r. podjął pracę na macierzystej Uczelni na stanowisku starszego asystenta w ówczesnej Katedrze Inżynierii i Konstrukcji Aparatury Chemicznej. 16 marca 1964 r. obronił pracę doktorską pt. Badanie wnikania ciepła od ściany rury poziomej przy barbotażu na półce tunelowej (promotor: prof. Tadeusz Hobler) i awansował na stanowisko adiunkta. Na przełomie lat 1967/68 wyjechał na trzymiesięczny staż naukowy do Katedry Procesów i Aparatów Przemysłu Chemicznego Leningradzkiego Instytutu Technologicznego. W 1968 r. otrzymał nominację na stanowisko docenta. W latach 1969–1971 kierował Zespołem Fizykochemicznych Procesów Jednostkowych w Katedrze Inżynierii Chemicznej i Budowy Aparatury, a w latach 1971–1977 w Instytucie Inżynierii Chemicznej i Budowy Aparatury był zastępcą dyrektora ds. nauczania i wychowania. Od 1985 r. aż do przejścia na emeryturę kierował najpierw Zakładem Inżynierii Chemicznej, a następnie po przemianowaniu Zakładem Inżynierii Chemicznej i Procesowej. W 1990 r. otrzymał tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego nadany przez Prezydenta RP.