Koncepcja jest według konstruktorów prosta, niezawodna i niedroga, a zwrotność głowicy zmniejsza zależność od zewnętrznych systemów wykrywania i śledzenia. Pełnowymiarowy model pocisku IAI zaprezentowała na Międzynarodowym Salonie Lotniczym w Paryżu w czerwcu 2009 roku.
Pocisk ma zwalczać cele balistyczne, zwłaszcza przenoszące broń masowego rażenia, na wysokościach ponad 100 km. Rozważano także jego wersję okrętową. Jest szybszy i nieco mniejszy od Chec 2, a waży niemal o połowę mniej. Bateria ma przechwytywać salwy złożone z ponad pięciu pocisków balistycznych w ciągu 30 sekund, a pocisk może zostać wystrzelony w wyznaczony rejon przestrzeni kosmicznej, zanim jeszcze znany jest kierunek lotu celu. Korzysta z tego samego systemu wyrzutni co Chec 2. W 2010 roku koszt jednostkowy szacowano na 2 do 3 mln dolarów, a koszt programu na 700 do 800 mln dolarów w okresie trzech lat.
Produkcja Kontenery startowe pocisku produkuje Stark, amerykańska spółka zależna IAI, która pierwszą dostawę zrealizowała we wrześniu 2018 roku.