Michel Tournier przypuszcza, że dzięki tej „grze z elastycznymi tkaninami, [Alaïa] odpowiedział na sprzeczną potrzebę kobiet: być opasaną sukienką tak ciasno, jak to tylko możliwe, a jednocześnie zachować swobodęOlivier Saillard, Alaïa, Palais Galliera (préf. Bertrand Delanoë), 2013 (fr.).”. To samo potwierdzał sam projektant: „Dzięki lycrze, nie trzeba już zakładać gorsetu żeby wyszczuplić talię, a jednocześnie ciało kobiety jest mniej ograniczoneWywiad: Isabelle Cerboneschi, « Alaïa dans la peau », Le Temps, 2009. .” Kolejnym charakterystycznym elementem była biała koszula, najcześciej bawełniana, nieustannie reinterpretowana przez Alaïę, często łączona z garniturem składającym się z krótkiej marynarki lub spódnicy z falbanamiOlivier Saillard, Alaïa, Palais Galliera (préf. Bertrand Delanoë), 2013 (fr.)..
Niektóre mniej tradycjne wersje szczególnie zapadły w pamięć, jak jeansowy garnitur z zamkami błyskawicznymi z 1986 rokuOlivier Saillard, Alaïa, Palais Galliera (préf. Bertrand Delanoë), 2013 (fr.). czy zaprezentowane pięć lat później modele inspirowane motywem szyldu marki TatiOlivier Saillard, Alaïa, Palais Galliera (préf. Bertrand Delanoë), 2013 (fr.). – nietypowa kolekcja, która mimo wszystko zapisała się w historii mody.