Degradacja obrazu „W” Jednak ta opinia stopniowo ulega degradacji w miarę lektury. Już w rozdziale XII czytelnik mógł odczuć niepokój w początkowym opisie wyspy, gdzie elementy korzystne współistnieją z elementami bardzo nieprzyjemnymi (kształt wyspy przypominający owczą czaszkę, rafy, klify, mokradła itd.). Niepokój ten utrzymuje się w dalszym opisie, wraz z postępującą degradacją pozytywnego obrazu „W”. Od rozdziału XVI ideał olimpijski zaczyna się rozpadać: zwycięstwo jest nadrzędne (zawodnicy są selekcjonowani wyłącznie według swoich zdolności do zwycięstwa, i to jedynie na podstawie kryteriów fizycznych), a populacja „W” znajduje rozrywkę we własnym upokorzeniu podczas szczególnie brutalnych zawodów pięcio- i dziesięcioboju. Dalszy opis tej organizacji wewnętrznej jeszcze bardziej podkreśla już wcześniej ukazane okrucieństo: odkrywamy, że zawodnicy są opętani pragnieniem zwycięstwa, ponieważ jest ono warunkiem ich przetrwania; są niedożywieni, pozbawieni nazwisk, upokarzani, ranni, maltretowani, a nawet zabijani. Prawo nie jawi się już jako nienaganne, lecz niemal nieistniejące. Dominuje dyskryminacja i arbitralność.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — W albo wspomnienie z dzieciństwa · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.