Rubin w XIX w. był bardzo cenny, podejmowano próby wytworzenia sztucznych rubinów, w 1837 r. francuski chemik wytworzył kilka syntetycznych rubinów, ale mimo kolejnych prób nie udało mu się wytworzyć rubinów o wartości jubilerskiej. Około 1885 r. zauważono, że niektóre sprzedawane tanio rubiny, zwane weneckimi, nie są naturalne, sposób ich wytworzenia nie jest do końca poznany. W 1877 r. francuski chemik Edmond Frémy opisał wytworzenie drobnych rubinów w wyniku ogrzewania tlenku glinu rozpuszczonego w tlenku ołowiu.
Metoda Verneuila Od 1891 roku francuski chemik , pracował nad procesem, w którym ostatecznie wytworzył rubiny o wartości handlowej. Jego asystent wystawił syntetyczne rubiny w 1900 roku na Wystawie światowej w Paryżu, gdzie były dość popularne. Uzyskiwał kryształy o wadze 12–15 karatów (2,5–3 g); kamienie były z grubsza kuliste, o średnicy do 6 mm.