Dopiero w 1902 r. Verneuil ogłosił metodę produkowania syntetycznych rubinów na skalę przemysłową, nazwaną później metodą Verneuila. Polega ona na powolnym dozowaniu rozdrobnionego tritlenku diglinu z dodatkiem tlenku chromu na płomień odwróconego palnika wodorowo-tlenowego. Proszek ulega stopieniu, po czym osiada i zestala się na podstawce poniżej. Zanim Verneuil zmarł w wieku 57 lat w 1913 r., proces, który wynalazł, pozwolił na produkowanie 10 milionów karatów (2000 kg) rubinów rocznie.
Do lat 40. XX w. w ten sposób możliwe było uzyskiwanie kryształów o masie do 750 karatów, jednak standardowo proces przerywano, gdy uzyska się masę 300–400 karatów, co zajmuje ok. 4 godzin.
Metoda Verneuila była doskonalona, między innymi w latach 40. XX w. w Linde Division of Union Carbine Corporation, udoskonalono proces uzyskując pręty rubinowe o długości do 750 mm.
Metoda Czochralskiego W 1918 r. Jan Czochralski opracował wytwarzanie rubinów przez wyciąganie zarodka. Uzyskiwane tą metodą kryształy mają jednak szklisty wygląd i są wykorzystywane głównie do celów technicznych.