Metoda hydrotermalna Prace w Bell Telephone Company doprowadziły w 1958 r. do opracowania metody wytwarzania rubinów naśladującej naturalne warunki tworzenia się rubinów w głębi Ziemi. W metodzie tej, zwanej hydrotermalną, tygiel wypełniony materiałem tworzącym rubin, topnikami i wodą, podgrzewa się pod wysokim ciśnieniem, składniki tworzące rubin rozpuszczają się w wodzie. Bardzo powolne obniżanie temperatury powoduje tworzenie się kryształów rubinu. Kryształy uzyskiwane tą metodą są uważane za najlepsze i najdokładniej naśladujące naturalne kryształy.
Metoda topnikowa Kolejną sposobem wytwarzania rubinów jest metoda topnikowa. Sam ma bardzo wysoką temperaturę topnienia, >, co sprawia, że techniki wymagające jego stopienia są kosztowne. Można jednak rozpuścić go w substancjach (topnikach) topiących się już w ok. . Do tego celu wykorzystywany jest tlenek litu (), tlenek molibdenu(VI) () lub fluorek ołowiu(II) (). Proces prowadzi się zwykle w temperaturze >, aby uzyskać kryształy wyższej jakości, a trwa on 3–12 miesięcy. Następnie topnik może zostać wylany, pozostawiając w naczyniu kryształy rubinu, lub powoli schłodzony, a po zestaleniu usunięty przez rozkruszenie lub roztworzenie w kwasie.