Definiuje się między innymi linki, czyli elementarne relacje przyczynowe bez elementu pośredniego, oraz łańcuchy, które są uporządkowanymi sekwencjami elementów porównywalnych względem relacji .
Na tej podstawie można budować dyskretne odpowiedniki geodezyjnych i czasu własnego: długość najdłuższego łańcucha łączącego dwa porównywalne elementy interpretuje się jako odpowiednik czasu własnego między odpowiadającymi im zdarzeniami. Badane są również estymatory wymiaru, takie jak wymiar Myrheima–Meyera czy wymiar oparty na skalowaniu środka przedziału, które mają pozwalać odczytać efektywny wymiar czasoprzestrzeni z samej struktury zbioru przyczynowego.
Osobnym zagadnieniem jest odzyskiwanie pojęć przestrzennych. Elementy nieporównywalne względem porządku przyczynowego można traktować jako przestrzennopodobne, a z odpowiednio dobranych antyłańcuchów próbuje się rekonstruować analogi przestrzennych przekrojów. Rozwijano również konstrukcje odległości przestrzennej i topologii kontinuum, ale są one subtelniejsze niż czasopodobna długość łańcuchów, ponieważ w czysto przyczynowym porządku informacja przestrzenna pojawia się pośrednio.