Po zwolnieniu z wojska ukończyła kurs spółdzielczy w Poznaniu. W maju 1922 w ramach osadnictwa wojskowego otrzymała działkę (11 ha ziemi ornej, 7 ha łąk i 5 ha zagajnika) w folwarku Wilanów, na której gospodarzyła do 1940. 10 lutego 1940 została deportowana do miejscowości Nikulinskaja Baza w rejonie dobriańskim obwodu mołotowskiego. 26 sierpnia 1941 została zwolniona na mocy amnestii dla obywateli polskich w ZSRR. Została przyjęta do Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR i 30 października 1941 zweryfikowana jako oficer rezerwy w stopniu podporucznika piechoty ze starszeństwem z 1920. Od 21 marca 1942 pełniła służbę w Pomocniczej Wojskowej Służbie Kobiet. Pełniła funkcję kierownika referatu oświaty batalionu PWSK w Teheranie. 31 grudnia 1943 została zwolniona z czynnej służby wojskowej z przyczyn zdrowotnych. 15 kwietnia 1945 została zatrudniona w 22 Indyjskim Szpitalu Głównym w Palestynie w charakterze pracownika cywilnego. Zmarła 19 września 1945 w Jafie i została pochowana na tamtejszym cmentarzu cywilnym.
Była zamężna ze Stanisławem Kulikowskim. Pozostając bezdzietna przyjęła na wychowanie dwoje białoruskich dzieci – rodzeństwo Marię (ur. ok. 1925) i Antoniego Arcimików (ur. ok.