Świat przedstawiony Akcja powieści rozgrywa się w świecie, w którym cała ludzkość cierpi na bezpłodność. Przeprowadzane badania nie dały odpowiedzi na to, dlaczego na świecie nie pojawiają się kolejne dzieci; kobiety po prostu przestają je rodzić. W 1995, zwanym „rokiem Omega” na Ziemi pojawili się ostatni nowi ludzie, a całemu gatunkowi pozostało ok. 80 lat istnienia. Podobny koncept pojawia się w powieści Briana Aldissa, a przez przedstawienie końca ludzkości Konrad Wągrowski porównuje ją również do powieści Ostatni brzeg Neville’a Shute’a. Nim dochodzi do całkowitej rezygnacji ludzkości, na świecie pojawia się sprzeciw, doprowadzający do pojawienia się agresji i chaosu. Ludzkość usunęła place zabaw, aby nie budziły one bolesnych wspomnień, a szkoły zaczęły prowadzić kursy dla dorosłych.
W świecie, w którym ludzkość stopniowo wymiera, demokracja staje się jedynie pustym sloganem. W Wielkiej Brytanii władze sprawuje dyktator, Xan Lyppiatt. Kraj ten jest ostatnią funkcjonująca twierdzą na świecie. Istnieje w nim permamentnie panujący stan wyjątkowy. W związku z tym pojawiają się m.in. deportacje, obozy dla uchodźców i wszechobecna kontrola. System musi radzić sobie z gaszeniem pożarów, które sama rozpala.