Ostrzał trwał do 8 grudnia i spowodował rozległe zniszczenia zabudowy miejskiej. Według relacji Naso i Lucä miasto zostało wówczas „zamienione w rumowisko kamieni”. 9 grudnia 1643 roku Szwedzi przekazali Lwówek Śląski wojskom austriackim. Było to ostatnie i najcięższe oblężenie miasta w czasie wojny trzydziestoletniej.
Oblężenia z lat 1642–1643 spowodowały znaczne zniszczenia miasta, oraz uwidoczniły ograniczoną wartość obronną miejskich fortyfikacji wraz z rozwojem i zasięgiem artylerii. Tradycyjne mury obronne, wały i palisady nie zapewniały już dostatecznej ochrony przed tego typu nowoczesną bronią. Po zakończeniu działań wojennych, Lwówek nie odzyskał dawnego znaczenia gospodarczego ani obronnego. Miasto opuściła część kupców i sukienników, a odbudowa postępowała powoli. Trudności dotknęły również miejscowe rzemiosło i piwowarstwo, które stopniowo traciły na znaczeniu w kontekście nadanych im przywilejów.
Średniowieczne mury obronne w Lwówku Śląskim były częściowo naprawiane, jednak ich funkcja miała odtąd przede wszystkim charakter administracyjny i porządkowy: mury oraz bramy służyły do kontroli ruchu ludności i poboru opłat oraz ceł, co przeznaczano na ich konserwację.