W początkach XII wieku księżna Judyta, żona Władysława I Hermana nadała Klasztorowi Benedyktynów w Tyńcu liczne osady w tym rejonie, w tym Tarnów Wielki i Tarnów Mały. W 1327 właścicielem wsi Tarnów Wielki został Spicymir herbu Leliwa. Rok później Władysław Łokietek nadał mu za zasługi sąsiednią wieś królewską Tarnów Mały (łac. Parvum Tharnow), leżącą na zboczu Góry św. Marcina. Równocześnie król przeniósł obie wsie na prawo średzkie. W latach 1328-1331 Spicymir Leliwita wybudował na Górze św. Marcina zamek tarnowski, przyszłą rezydencja właścicieli Tarnowa i centrum administracyjne ich dóbr tarnowskich Krzysztof Moskal, Kronika Tarnowa od czasów najdawniejszych do roku 2010, 2025, s. 9-13.
Początki miasta mały|Najstarsza pieczęć miejska przedstawia postać Spycimira z tarczą z herbem Leliwa w lewej ręce, postacią Matki Bożej z Dzieciątkiem nad prawym ramieniem i hełmem z klejnotem Leliwy nad lewym ramieniemK. Bańburski, K. Koprowski, K. Moskal, A. Szpunar, hasło: Historia w: Encyklopedia Tarnowa, red. A. Niedojadło, Tarnów 2010, s. 156..|250x250px Miasto Tarnów zostało lokowane, na podstawie przywileju królewskiego z 7 marca 1330 roku, przez Spycimira herbu Leliwa, który został jego pierwszym właścicielem. Tarnów został lokowany na prawie magdeburskim.